Distelloo is een camping vol verhalen en herinneringen van de vele karakteristieke gasten 

Mensen uit de Randstad die in Brabant de rust komen opzoeken maar ook van dichterbij, bewoners van de Bossche binnenstad die vanwege de gezelligheid en de prachtige bosrijke omgeving vaak op Distelloo te vinden zijn.

Sommigen zijn al generatieslang met de camping verbonden. Als kind met vader en moeder op Distelloo geweest en nu zelf met kinderen of kleinkinderen een caravan betrokken. Maar een kennismaking met Distelloo begint natuurlijk met de verhalen van Nic en Angenita Jansen.

Nic Jansen 

Nic was 14 jaar toen zijn vader in 1963 de camping startte en herinnert zich de beginjaren nog goed. “Dit gebied was toen pas net aangeplant met naaldbomen bestemd voor de mijnbouw. Het gras was bijna hoger dan de bomen. Daar kon je zo overheen kijken. In die jaren was kamperen pas net in opkomst. Gezinnen uit de randstad vierden hier hun vakantie. Althans, moeder bleef zes weken met de kinderen en vader kwam in de weekenden.“

In die begintijd was alles vooral op de camping te doen. Overdag stonden er lange rijen voor de campingwinkel en ’s avonds was het tot in de vroege uurtjes druk aan de campingbar.”

Angenita Jansen 

Veel mensen van die begintijd leven niet meer, maar nog steeds bezoeken hun kinderen of kleinkinderen de camping. Ze zijn hier als kind opgegroeid en komen nu zelf met hun kinderen. Angenita werd ook wel gekscherend ‘Moeder van de camping’ genoemd. Zij had niet alleen de zorg voor haar eigen kinderen — dochters Janita en Erna en zoon Nicky – maar hield ook een oog op de kinderen van de camping.

Een camping runnen was absoluut niet mijn droom, maar uiteindelijk werd het mijn leven. Rijk en sociaal. Maar ook dag en nacht keihard werken. Toen we het in ’89 overnamen, stonden we voor een keuze: groeien – de grote bungalowparken achterna – of klein blijven en investeren in rust en ruimte. Gelukkig kozen we het laatste. Met lekker leven voor ons en onze gasten als voornaamste doel. We deden alles zelf. Elke keer een beetje. Mooi vind ik het als mensen hier naar jaren terugkomen en het gevoel hebben dat er niets veranderd is. Dat is volgens mij het gevoel van thuiskomen.“

Hoewel Nic en Angenita nog bijna dagelijks op de camping aanwezig zijn, is het hun zoon Nicky die de familietraditie voortzet en de camping beheert. Toekomstplannen heeft hij volop maar hij is vooral trots op wat er al is. 

Nick Jansen 

De sfeer hier is gewoon heerlijk. Niets moet, veel mag. We zijn geen camping met een druk animatieprogramma of bruisend nachtleven. Mensen komen hier voor de rust van de natuur en de gemoedelijkheid. De meesten komen hier ‘per ongeluk’ terecht. Op doorreis naar het Zuiden of op visite bij campinggasten.“

Vrijwel altijd komen ze terug. Het begint met kamperen en eindigt in een ‘tweede huis’. Dan zijn ze hier bijna elk weekend te vinden. Op vrijdagmiddag na het werk snel de auto in en op zondagavond met tegenzin weer weg.“